Energooszczędność nie dla Polaków?
Od początku roku chwalimy się realizacją unijnej dyrektywy dotyczącej energooszczędności w budynkach, co potwierdzają wystawiane certyfikaty. Czy jednak rozumiemy jej sens?
Idea energooszczędności popularyzowana przez Parlament Europejski z co najmniej dwóch powodów jest słuszna. Przede wszystkim ma na celu zminimalizowanie negatywnego oddziaływania na klimat poprzez ograniczanie emisji gazów cieplarnianych, która towarzyszy wytwarzaniu energii. Natomiast z punktu wiedzenia typowego konsumenta, wiadomo, że to właśnie od poziomu zużycia energii zależy wysokość naszych rachunków. Jeśli więc będziemy racjonalnie ją użytować, zapłacimy po prostu mniej.
Propagowaniu takiej świadomości służyć miały wprowadzone z początkiem roku certyfikaty energetyczne. One to, w zamyśle ustawodawcy, miały zmotywować dążenie do uzyskania możliwie najlepszych parametrów izolacyjności cieplnej dla domów, zachęcać do termomodernizacji i działań podejmowanych w celu uzyskania optymalnej efektywności energetycznej budynków. Dlaczego tak się nie stało?
Prof. Tadeusz Skoczkowski, prezes Krajowej Agencji Poszanowania Energii uważa, że zawiniła strategia rządu. W naszym kraju implementując unijną dyrektywę od początku czyniono bowiem wszystko, by skutecznie obejść nowe przepisy. Te nie dość, że nie wprowadzają wymogu wystawiania świadectw dla wszystkich mieszkań i budynków, to nawet nie przewidują sankcji karnych w przypadkach niedopełnienia takiego obowiązku. Tym samym zaprzepaszczony zostaje cały wysiłek kształcenia certyfikatorów, podjęty w sytuacji, gdy w dalszym ciągu nie spowodowano, by paszporty stały się powszechnie wymagane.
- Podeszliśmy w typowy dla nas sposób - jak ominąć wymóg, a nie jak się do niego dostosować. Nie pokazano społeczeństwu, że za świadectwo energetyczne warto zapłacić, ponieważ jego posiadanie jest nie tyle wymagane przez prawo, co przynosi korzyści ekonomiczne. - uważa prof. T. Skoczkowski.
Twierdzi on, że polskie społeczeństwo nie jest wcale przygotowane na energooszczędną rewolucję. Ta oznacza bowiem nie tylko zmianę myślenia, ale i codziennych nawyków. Tymczasem nie uczyniono nic, by uświadomić ludziom cel i korzyści wynikające z wprowadzanych zmian.
- W Polsce odczytano dyrektywę unijną o efektywności energetycznej budynków jako obowiązek, w którego celowość i możliwość realizacji nie uwierzono już na początku procesu implementacji - stwierdza Tadeusz Skoczkowski.
Tu za przykład podaje on inne kraje europejskie, w których nie tyle skupiono się na uciążliwości nowego obowiązku związanego z certyfikacja mieszkań, co na tłumaczeniu, że jego wprowadzenie pozwoli zmniejszyć zapotrzebowanie na energię w budownictwie. Dlatego główny wysiłek skoncentrował się tam na dotarciu do świadomości mieszkańców i wpojeniu im przekonania, że oszczędność energii jest nie tylko możliwa, ale i opłacalna. Tylko tak zadziałać mógł rynkowy mechanizm wymuszający wzrost efektywności energetycznej budownictwa.
Co więc z energooszczędnością w Polsce? Zdaniem prezesa KAPE, przygotowywany projekt ustawy o energooszczędności, kierowany obecnie do międzyresortowych i społecznych konsultacji, wydaje się wyprzedzać stan świadomości społeczeństwa. To zaś grozi tym, że nawet jeśli ustawa wejdzie w życie, od początku będzie martwym przepisem. Jedynym wyjściem jest jak najszybciej przeprowadzona, wzorem innych państw członkowskich, zakrojona na szeroką skalę kampania społeczna, która utrwali powszechne przekonanie, że efektywność cieplna w budownictwie po prostu się opłaca.
Źródło: WNP
16-06-2009
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
