Co warto wiedzieć o kominie?
Budowa domu uwzględnia m.in. podjęcie decyzji na temat komina. Jaki powinien on być, by nie tylko spełniał wymogi norm budowlanych, ale i bezpiecznie działał przez długie lata?
Komin najprościej zdefiniować jako drogę przenoszenia spalin,w przypadku komina spalinowego lub zużytego powietrza w rozwiązaniach wentylacyjnych. Obudowę komina tworzy zaś wszystko to, co go otacza. Może to być albo konstrukcja stanowiąca jego integralną część, albo też konstrukcja wolnostojąca: murowana, betonowa, metalowa lub inna, zawierająca jeden lub więcej pionowych przewodów.
Podstawowe wyposażenie komina stanowią:
- wyczystka umieszczona poniżej podłączenia czopucha, ze szczelnym zamknięciem wykonanym z niepalnego materiału (drzwiczkami rewizyjnymi). W kominach do kotłów o mocy do 30 kW można zrezygnować z drzwiczek rewizyjnych, o ile jest wygodny dostęp do dna komina przez trójnik podłączeniowy;
- odstojnik kondensatu znajdujący się na samym dole komina, w tak zwanej stopie, wyposażony w przewód do odprowadzania skroplin;
- otwory rewizyjne w skośnych częściach komina, jeśli komin jest murowany z cegły i odchylony od pionu.
O czym jeszcze warto wiedzieć?
Przewody kominowe należy prowadzić pionowo. Na odcinku nie dłuższym niż 2 m dopuszcza się odchylenie do 30°. Efektywna wysokość komina, mierzona od trójnika do wylotu ponad dach, musi wynosić co najmniej 4 m. Tu istotne, by wyloty kominów były wyprowadzone na odpowiednią wysokość ponad dach. W zależności od pokrycia dachu i jego nachylenia powinna ona wynosić:
- 60 cm powyżej kalenicy na dachach o kącie nachylenia połaci nie większym niż 12° albo większym niż 12°, ale pokrytych materiałem łatwo zapalnym;
- 30 cm nad powierzchnię dachu i jednocześnie przynajmniej 1 m w poziomie od tej powierzchni na dachach o kącie nachylenia większym niż 12°, z pokryciem niepalnym.
Na wyskość wylotu wpływ mają nawet znajdujące się w pobliżu komina przeszkody. Jeżeli te znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 m, wylot musi się znaleźć co najmniej 30 cm nad górną krawędzią przeszkody. Z kolei gdy mowa o dystansie od 1,5 do 3 m, wylot komina musi być usytuowany przynajmniej na poziomie górnej jej krawędzi. Wreszcie dla odległości od 3 do 10 m od przeszkody, wylot musi być umieszczony co najmniej 30 cm ponad płaszczyzną poprowadzoną pod kątem 12° w dół od górnej krawędzi przeszkody.
Komin na całej długości powinien mieć jednakowy przekrój. Do jednego kanału spalinowego czy dymowego można podłączyć tylko jedno urządzenie grzewcze, a do jednego przewodu wentylacyjnego - tylko jedno pomieszczenie. W kanale dymowym, poniżej otworu do podłączenia paleniska, trzeba wykonać otwór wycierowy zwany wyczystką, umożliwiający czyszczenie komina. W kanale spalinowym wyczystka powinna być dodatkowo wyposażona w zbiornik kondensatu, który powinien mieć odprowadzenie na zewnątrz (np. do kanalizacji). Odcinki wkładów z rur szamotowych powinny być połączone na specjalny kwasoodporny kit lub zaprawę z cementu glinowego.Wkłady stalowe należy wstawiać do kominów na luźno, czyli bez wypełnienia wolnej przestrzeni między wkładem a ściankami komina zaprawą cementową. Taki montaż umożliwia swobodne wydłużanie się wkładu pod wpływem zmian temperatury i zapewnia jego naturalną izolację powietrzną. Wkłady do kanałów spalinowych powinny być wykonywane ze stali kwasoodpornej grubości 0,6 mm, a kanały dymowe - ze stali żaroodpornej grubości minimum 1 mm.
Polskie przepisy wymagają, aby materiały użyte do konstruowania obudowy kominów były:
- niepalne, o odporności ogniowej co najmniej 60 min,
- w przypadku przewodów spalinowych ich powierzchnia wewnętrzna powinna być gładka i odporna na destrukcyjne działanie spalin,
- powinny zapewniać kominowi szczelność; gazoprzepuszczalność przy nadciśnieniu statycznym 40 Pa wewnątrz komina nie powinna przekroczyć wielkości 0,003 m³/(s x m²),
- wszystkie materiały powinny być dopuszczone do stosowania w budownictwie w zakresie sanitarnym, a także pod względem parametrów ciśnienia, temperatury, wilgotności i odporności ogniowej występujących w warunkach eksploatacji.
Warto pamiętać, że estetyka, kolor i kształt komina, to sprawa drugorzędna. Znacznie ważniejsze jest spełnienie przepisów dopuszczających go do użytku. W tym celu warto zapoznać się z normą PN EN 1443, która reguluje kwestie dotyczące komina i jego elementów oraz wkładów kominowych. Zgodnie z jej zapisami, wszystkie elementy komina muszą być trwale oznakowane nazwiskiem lub znakiem identyfikacyjnym wytwórcy z podaniem identyfikacji daty produkcji lub identyfikacji losowej.
Podstawowe wyposażenie komina stanowią:
- wyczystka umieszczona poniżej podłączenia czopucha, ze szczelnym zamknięciem wykonanym z niepalnego materiału (drzwiczkami rewizyjnymi). W kominach do kotłów o mocy do 30 kW można zrezygnować z drzwiczek rewizyjnych, o ile jest wygodny dostęp do dna komina przez trójnik podłączeniowy;
- odstojnik kondensatu znajdujący się na samym dole komina, w tak zwanej stopie, wyposażony w przewód do odprowadzania skroplin;
- otwory rewizyjne w skośnych częściach komina, jeśli komin jest murowany z cegły i odchylony od pionu.
O czym jeszcze warto wiedzieć?
Przewody kominowe należy prowadzić pionowo. Na odcinku nie dłuższym niż 2 m dopuszcza się odchylenie do 30°. Efektywna wysokość komina, mierzona od trójnika do wylotu ponad dach, musi wynosić co najmniej 4 m. Tu istotne, by wyloty kominów były wyprowadzone na odpowiednią wysokość ponad dach. W zależności od pokrycia dachu i jego nachylenia powinna ona wynosić:
- 60 cm powyżej kalenicy na dachach o kącie nachylenia połaci nie większym niż 12° albo większym niż 12°, ale pokrytych materiałem łatwo zapalnym;
- 30 cm nad powierzchnię dachu i jednocześnie przynajmniej 1 m w poziomie od tej powierzchni na dachach o kącie nachylenia większym niż 12°, z pokryciem niepalnym.
Na wyskość wylotu wpływ mają nawet znajdujące się w pobliżu komina przeszkody. Jeżeli te znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 m, wylot musi się znaleźć co najmniej 30 cm nad górną krawędzią przeszkody. Z kolei gdy mowa o dystansie od 1,5 do 3 m, wylot komina musi być usytuowany przynajmniej na poziomie górnej jej krawędzi. Wreszcie dla odległości od 3 do 10 m od przeszkody, wylot musi być umieszczony co najmniej 30 cm ponad płaszczyzną poprowadzoną pod kątem 12° w dół od górnej krawędzi przeszkody.
Komin na całej długości powinien mieć jednakowy przekrój. Do jednego kanału spalinowego czy dymowego można podłączyć tylko jedno urządzenie grzewcze, a do jednego przewodu wentylacyjnego - tylko jedno pomieszczenie. W kanale dymowym, poniżej otworu do podłączenia paleniska, trzeba wykonać otwór wycierowy zwany wyczystką, umożliwiający czyszczenie komina. W kanale spalinowym wyczystka powinna być dodatkowo wyposażona w zbiornik kondensatu, który powinien mieć odprowadzenie na zewnątrz (np. do kanalizacji). Odcinki wkładów z rur szamotowych powinny być połączone na specjalny kwasoodporny kit lub zaprawę z cementu glinowego.Wkłady stalowe należy wstawiać do kominów na luźno, czyli bez wypełnienia wolnej przestrzeni między wkładem a ściankami komina zaprawą cementową. Taki montaż umożliwia swobodne wydłużanie się wkładu pod wpływem zmian temperatury i zapewnia jego naturalną izolację powietrzną. Wkłady do kanałów spalinowych powinny być wykonywane ze stali kwasoodpornej grubości 0,6 mm, a kanały dymowe - ze stali żaroodpornej grubości minimum 1 mm.
Polskie przepisy wymagają, aby materiały użyte do konstruowania obudowy kominów były:
- niepalne, o odporności ogniowej co najmniej 60 min,
- w przypadku przewodów spalinowych ich powierzchnia wewnętrzna powinna być gładka i odporna na destrukcyjne działanie spalin,
- powinny zapewniać kominowi szczelność; gazoprzepuszczalność przy nadciśnieniu statycznym 40 Pa wewnątrz komina nie powinna przekroczyć wielkości 0,003 m³/(s x m²),
- wszystkie materiały powinny być dopuszczone do stosowania w budownictwie w zakresie sanitarnym, a także pod względem parametrów ciśnienia, temperatury, wilgotności i odporności ogniowej występujących w warunkach eksploatacji.
Warto pamiętać, że estetyka, kolor i kształt komina, to sprawa drugorzędna. Znacznie ważniejsze jest spełnienie przepisów dopuszczających go do użytku. W tym celu warto zapoznać się z normą PN EN 1443, która reguluje kwestie dotyczące komina i jego elementów oraz wkładów kominowych. Zgodnie z jej zapisami, wszystkie elementy komina muszą być trwale oznakowane nazwiskiem lub znakiem identyfikacyjnym wytwórcy z podaniem identyfikacji daty produkcji lub identyfikacji losowej.
(bpawlak), 22-05-2009
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
