Elewacja po zimie
Zima powoli odchodzi w niepamięć. Pora więc przyjrzeć się zewnętrznej elewacji budynku, która przecież wymaga systematycznej konserwacji i czyszczenia.
Częstotliwość zabiegów zależy od kilku czynników: rodzaju zastosowanej wyprawy tynkarskiej, usytuowania budynku i jego lokalizacji. Ze względu na różny skład surowcowy, zaprawy tynkarskie różnią się między sobą chłonnością wody, twardością, oraz właściwościami elektrostatycznymi. Najtańsze tynki mineralne, dostępne w postaci suchych mieszanek rozrabianych z wodą na placu budowy, są elektrostatycznie obojętne, lecz stanowią dobre podłoże dla porostów.
Tynki mineralne brudzą się strukturalnie, natomiast tynki akrylowe - powierzchniowo. Dodatkowo budynki, usytuowane w cieniu innych budynków, przy ruchliwych drogach lub też w miejscach o zwiększonym zapyleniu powietrza, są zdecydowanie bardziej narażone na szybsze zabrudzenie elewacji. Innym czynnikiem bardzo przyspieszającym rozwój mchów i porostów na podłożach tynkarskich jest bliskość obszarów zielonych i zbiorników wodnych. Sam dobór tynków powinien być ściśle związany z rodzajem materiału konstrukcyjnego użytego do wznoszenia ścian, jak też rodzajem zastosowanej termoizolacji. Ma to ogromne znaczenie szczególnie w kontekście trwałości tynków i ich związania z podłożem.
Okres wiosenny i jesienny to najlepszym czas do wykonywania prac tynkarskich oraz do prac związanych z renowacją i myciem tynków. Wielu inwestorów, szczególnie po okresie zimowym, staje przez problemem zabrudzonej bądź zarośniętej elewacji.
Do mycia elewacji najlepiej jest użyć aparatu wysokociśnieniowego. Elewacje o małym stopniu zabrudzenia można myć pod ciśnieniem do 5 atmosfer. W przypadku elewacji o większym stopniu zabrudzenia można zwiększyć ciśnienie oraz temperaturę wody nawet do 80˚C, jednak mycie z użyciem gorącej wody powinno odbywać się przez wyspecjalizowane firmy. W przypadkach skrajnego zabrudzenia można wynająć specjalistów, którzy wykonają mycie z użyciem pary wodnej pod ciśnieniem. Warto pamiętać, że gorącej wody i pary nie można zastosować w przypadku tynków akrylowych i silikonowych.
Osobną, nową technologią jest mycie tynków za pomocą suchego lodu. Podczas samego procesu mycia elewacji można zastosować samą wodę lub wodę z dodatkiem kwaśnych, alkalicznych i rozpuszczalnikowych koncentratów, przeznaczonych do usuwania grzybów, glonów czy porostów. W chwili obecnej praktycznie każdy skład budowlany posiada w swojej ofercie środki chemiczne umożliwiające usuwanie osadu biologicznego z powierzchni tynku. Jednak każdorazowo środek ten powinien być dobrany do rodzaju tynku na elewacji.
W przypadku dalszych prac renowacyjnych z użyciem farb, oczyszczenie elewacji jest niezbędne, ale dodatkowo należy wykonać prace renowacyjne polegające na usunięciu wszystkich luźnych części tynku, zabezpieczeniu rys i pęknięć oraz uzupełnieniu ubytków. Podłoże pod farbę powinno być odpowiednio przygotowane, wzmocnione i jednolicie chłonne. Właściwości takie uzyskuje się poprzez odpowiednie środki gruntujące. W przypadku tynków nadmiernie chłonących wilgoć można zastosować środek hydrofobizujący. Wybór farby elewacyjnej zależy od pierwotnie zastosowanego rodzaju tynku. Na podłoża mineralne bardzo dobrze jest zastosować farbę silikonową lub silikatową. Na podłoże akrylowe odpowiednia będzie farba akrylowa.
Wszystkie prace powinny być wykonywane z uwzględnieniem warunków atmosferycznych. Szczególnie prace malarskie i mycie elewacji. Niewskazane jest mycie nagrzanej słońcem elewacji przy pomocy zimnej wody i na odwrót. Prace malarskie nie powinny odbywać się w pełnym słońcu przy rozgrzanej elewacji. Wszystkie prace powinny być prowadzone w okresie umożliwiającym odpowiedni proces schnięcia elewacji.
Cezary Mychlewicz
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
